ย้อนกลับอ่าน "ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน" อีกรอบ
โดยเฉพาะเรื่อง "เงียบงัน"

อ่านแล้วเศร้าจนร้องไห้ออกมาคนเดียวอยู่หลายนาที
คล้ายตัวละครที่ร้องไห้กับภรรยา

มันเป็น "ความเศร้า" ที่มองเห็นความเฉยชาจากเพื่อนมนุษยืด้วยกัน
เราต่างล้วน "เอาตัวรอด"
ปล่อยทิ้งให้ "ผู้แตกต่าง" ถูกทำร้ายอย่างเหี้ยมโหดบนความเงียบ

เป็นการอ่าน "เงียบงัน" ที่ครึกโครม
เป็นความครึกโครมด้วยอารมณ์พล่านพุ่ง
พล่านพุ่งในความโหดร้ายของวิถีแห่งความเอาตัวรอดของมนุษย์

เราล้วนเป็น "สายพันธุ์รวมหมู่" ที่น่าอดสู

อ่านเรื่องนี้
หลายคนอาจจะ "ตื่น"
แล้วตอบรับในความต่าง

อย่าปล่อยให้ "ความเงียบ" คุกคามทุกผู้คน

ชอบเรื่องนี้มากๆ เหมือนกันค่ะ