ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างดูคล้ายจะดำเนินไปด้วยดี "ราตรีมหัศจรรย์" พิมพ์เสร็จถึงมือสายส่ง เตรียมกระจายสู่ร้านหนังสือ "คำสาปร้านเบเกอรี" อยู่ในขั้นดิจิตอลปรูฟ เตรียมขึ้นแท่นพิมพ์ "ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน" หน้าปกเริ่มลงตัว เนื้อในได้รับการตรวจสอบอีกรอบ คำนำสำนักพิมพ์ที่ปกติจะออกหลังสุดก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว 

แต่อยู่ๆ ก็เกิด "ประเด็น" ขึ้นในงานเล่มใหญ่ 1Q84 

วันนี้ในกล่องจดหมายอิเล็คโทรนิคส์ของทีมงาน 1Q84 ท่วมท้นไปด้วยอีเมลโต้ตอบหมู่กว่าสิบฉบับ  ว่าด้วย วิธีการนำเสนอความไม่ปกติในการพูดของตัวละครตัวหนึ่ง ซึ่งพูดด้วยตัวอักษรแบบฮิราคานะ ( ใช้สำหรับคำที่ไม่มีในตัวอักษรคันจิ หรือใช้ในส่วนท้ายของคำกริยาหรือใช้เป็นคำช่วย ใช้โดยทั่วไปในสื่อสำหรับเด็ก ตำราเรียน และหนังสือการ์ตูนและฮิระงะนะใช้สำหรับเป็นคำอ่านสำหรับตัวอักษรคันจิ - wikipedia)

และมีบางคำในนั้นที่ใช้อักษรคาตาคานะ (ใช้กับคำยืมที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งการเลียนเสียง ชื่อจากภาษาอื่น การเขียนโทรเลข และการเน้นคำ แบบเดียวกับการใช้อักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ ก่อนหน้านั้นคำยืมทั้งหมดเขียนด้วยคันจิ ใช้ในหลายกรณี ได้แก่ ใช้เขียนคำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศ ชื่อชาวต่างประเทศ และชื่อสถานที่ในต่างประเทศ - wikipedia)

จึงเกิดคำถาม ถามกันไป ถามกันมา อยู่หลายฉบับว่า เราควรจะทำอย่างไรดี เพื่อสื่อถึงความแปลกตรงนี้แบบข้ามไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นกับไทยที่แตกต่างกัน  มีการวิเคราะห์เหตุผลที่เฮียมูใช้เทคนิคนี้ว่า เป็นความเพี้ยนทางเสียงหรือภาพ ถ้าเป็นทางเสียงในบทสนทนา จะทำอย่างไรดี ถ้าเป็นทางภาพ คือ เสียงเหมือนแต่ตัวอักษรคนละตัวจะทำอย่างไร ทำไมถึงใช้ตัวอักษรแบบนี้กับคำๆ นี้ ไม่ใช่คำอื่น  

มีข้อเสนอทางออกหลายอย่าง เช่น ปรับคำเป็นคำอ่านล้วนๆ ปรับเสียงสูงต่ำของคำ ปรับการสะกดคำ ปรับความสั้นยาวของสระ

สุดท้ายจากความร่วมมือร่วมใจ ร่วมกันหาทางออกมาได้สองแบบ ตอนนี้ทางทีมแม่ไก่ขยันกำลังทำตัวอย่างมาให้เลือกกัน เมื่อเลือกได้จะยึดหลักนี้ต่อไปทั้งสองเล่ม

ขณะที่รับส่งอีเมลไปมา แอบนึกสงสัยเล็กๆ ว่าต้นฉบับแปลในภาษาอื่นเขาทำอย่างไรน้อ