เขียนที่ : เฮย์ - ออน - ไวย, สหภาพอังกฤษ
ภารกิจ : ถ่ายรูปสำหรับทำปก และรูปประกอบหนังสือเรื่อง เฮย์ - ออน - ไวย : เมือง / รัก / หนังสือ  ซึ่งแปลจาก Sixpence House (Lost In A Town Of Books)

วันที่ ๑ ถึงครึ่งแรกของวันที่ ๒

ในที่สุดก็มาถึงเมืองหนังสือ เฮย์ - ออน - ไวย เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เช็คอินเข้าโรงแรมสวอนแอทเฮย์เมื่อตอนบ่ายครึ่ง  เติมพลังด้วยอาหารกลางวันแล้ว ได้เวลาสำรวจเมืองคร่าวๆ รอบแรก  สายตาจับจ้องมองชื่อร้าน ชื่อบ้าน ชื่อถนน พยายามนึกว่าเป็นชื่อที่กล่าวถึงในหนังสือหรือเปล่า

เดินถ่ายรูปโดยรวมไปเรื่อยๆ ได้ความคิดกันว่า การเดินย้อนรอยตามคนเขียนไปเจาะสถานที่หรือคนที่อยู่ในเล่มเฉยๆ ไม่น่าจะพอ  สถานที่บางแห่งที่เจอได้เปลี่ยนไปจนไม่เหลือบรรยากาศเก่าๆ ที่ผู้เขียนบรรยายแล้ว  ซึ่งไม่แปลก เรื่องราวในหนังสือเกิดขึ้นเมื่อปี 2002 เก้าปีผ่านไป สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป  จากเมืองที่มีร้านอินเตอร์เน็ตแห่งเดียว กลายเป็นเมืองที่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ตไร้สายไวไฟแผ่กระจายทั้งเมือง ปัจจุบัน เฮย์กลายเป็นเมืองฮิปๆ เป็นจุดจัดเทศกาลเก๋ๆ มีร้านพวกศิลปะหัตถกรรมผุดขึ้นมากมาย รวมทั้งร้านเสื้อผ้าสตรี ทั้งแนวคุณย่ากระเป๋าหนัก คุณแม่ผู้รักธรรมชาติ ไปจนถึงแนววินเทจย้อนยุค

เราจึงตั้งหลักใหม่ เราจะถ่ายภาพที่สะท้อนว่าเมืองนี้รักหนังสือ มีหนังสือให้เห็นอยู่ทั่วไปในมุมแปลกๆ  

ตกค่ำ (ฤดูใบไม้ผลิอย่างนี้ ฟ้ามืดตอนสามทุ่มครึ่ง) ส่งอีเมลรายงานท่านหัวหน้ากองบรรณาธิการ  บรรณาธิการจัดการ และผู้แปลหนังสือเล่มนี้ (รวมทั้งสิ้นหนึ่งคน)  ท่านหาวหวอดเพราะตอนนั้นเลยเที่ยงคืนเวลาเมืองไทยแล้ว กรีดนิ้วพิมพ์แป้นตอบมาว่า น่าจะลองถ่ายรูปที่เป็นคอนเสปท์วัฐจักรของชีวิตหนังสือ หรือตามรอยผู้แต่ง หรือพอร์เทรตคนที่คนเขียนพูดถึง

อันแรกไม่น่าจะยาก แต่ไม่แน่ใจว่าจะไปถ่ายได้ลงจังหวะพอดีหรือเปล่า มีเวลาอีกสองวันน่าจะพอ  อันที่สอง อาจจะลองดูได้ แต่ไม่รับประกันว่าสถานที่ทุกแห่งจะเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหนตามกฎแห่งการเปลี่ยนแปลง   อันที่สามไม่ได้แน่ๆ เพราะด้วยนิสัยของผู้กำกับภาพ เจ้าสำนักพิมพ์ บรรณาธิการบริหาร ผู้ช่วยตากล้อง (รวมทั้งสิ้นหนึ่งคน) เธอจะหลีกเลี่ยงการติดต่อกับผู้คนให้น้อยที่สุด การเข้าไปแนะนำตัวพูดคุยพบปะกับผู้คน เพื่อขอถ่ายภาพพอร์เทรตจึงตัดออกไปได้เลย

เมื่อวาน ผ่านหน้าประตูใหญ่แห่งหนึ่ง เขียนบอกว่าเป็นโกดังเก็บหนังสือมือสองที่ใหญ่ที่สุดในโลก เราเลยยกกล้องยิง  มีหญิงชราคนหนึ่งเดินผ่านมา ด้วยจังหวะแปลกๆ สักอย่าง ในตอนท้ายเธอพูดว่า "ของบางอย่าง ควรปล่อยให้เก่าสลายไป มากกว่าปรับปรุงให้คงอยู่"

 โปรแกรมตอนเช้าวันนี้  เข้าปราสาทร้านหนังสือกลางใจเมือง ซึ่งอนุญาตให้ถ่ายรูปได้ แต่ต้องบริจาคเงิน 50 เพนนีที่เคาน์เตอร์เก็บเงิน

ถ่ายรูปจนทั่วแล้ว จะแวะไปดูร้านเสื้อผ้าวินเทจที่ตั้งอยู่ไม่ห่าง ป้ายที่หน้าร้านบอกว่าร้านนี้เปิดเฉพาะวันพฤหัส กับ วันเสาร์  เป็นจริงดังที่คนเขียนว่า คนอังกฤษชอบปิดร้านมากกว่าเปิดร้าน