เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มกว่าๆ วางตะเกียบที่คีบราเม็งลงกับโต๊ะ เพราะมีอีเมลเข้ามาจาก L'association สำนักพิมพ์ที่ฝรั่งเศสเรื่องปก "ไก่ส่พลัม" ที่ส่งให้ดูตอนเช้า อ่านได้ใจความแล้วส่งอีเมลต่อแจ้งพลพรรคกำมะหยี่และคุณรัตนาผู้ออกแบบปกว่า มาร์จอเน่ ซาทราพิ ไม่อนุมัติปก เพราะตัวละครของเธอไม่ได้สวมหมวก และเธอไม่ชอบเห็นยมทูตเดินตามแบบนั้น
นิ่งไปสองวินาที เรื่องไม่ชอบยมทูตติดตามนั้นพอเข้าใจได้ในทันที แต่เรื่องหมวกนี่สิ ช่างเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย เป็นเรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรม และยุคสมัย คนไทยสมัยนี้อย่างเรา การใส่หมวกไม่ได้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ถือเป็นการแสดงความสุภาพอันพึงปฏิบัติจนติดเป็นนิสัย หลังจากพ้นยุค "มาลานำไทย" ที่ลอกเลียนแต่เปลือกนอกเลยไม่ซึมเข้าเส้น
ข้อสังเกตของมาร์จอเน่ ซาทราพิ ในเรื่องนี้ แสดงให้เห็นถึงความละเอียดอ่อนและความใส่ใจในรายละเอียดผู้เขียน จึงไม่น่าแปลกใจที่นอกจากเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษที่ใช้รูปตอนเล่นทาร์ซึ่งเป็นรูปที่เราว่ามันไม่สื่อเรื่องราวเท่าไหร่ เนื่องจากเรื่องราวติดขมอมเศร้า ปกส่วนใหญ่ของหนังสือเล่มนี้ในภาษาต่างๆ (ตัวอย่างเช่น เวอร์ชั่นภาษาสเปนที่นำมาประกอบในวันนี้) จึงเป็นรูปผู้ชายใส่หมวกถือกล่องทาร์ และดูเหมือนว่า เวอร์ชั่นภาษาไทย คงจะต้องเข้าข่ายคล้ายๆ กัน
ไม่เป็นไร อย่างน้อยเขาก็ไม่ตอบกลับมาว่าส่งมาช้าอย่างนี้ ไม่ให้ทำแล้ว และดีนะที่ไม่ได้รับปากประกาศออกไปว่าจะเสร็จทันงานหนังสือ
Subscribe to this comment's feed
